بارون درخت نشین
چگونه میتوان هم از مردم گریخت و هم از نزدیک با ایشان، و برایشان، زندگی کرد؟
متن آمده بخشی از مقدمه ( مهدی سحابی- مترجم ) بر رمان ( بارون درخت نشین )
نوشه ( ایتالو کالوینو ) است.
رمانی بس ماجراجویانه و در جستجوی جهانی آرمانی که قانون مدنی واجتماعی
ویژه خود را داراست و یگانه شهروند ( انسان ) آن سرزمین ( بارون روندو ) آن را
تدوین کرده و مو به مو به آن عمل میکند.
رمانی در ستایش درخت / آزادگی / ایمان و بیش از هر چیز عصیان که برای هر
خواننده ای بی گمان جنبه ای را برجسته خواهد کرد.
ابتدا که رمان را شروع کردم تا فصل چهارم طول کشید تا وارد فضای داستان شده و
با آن ارتباط برقرار کنم ولی به کمک روایت جذاب و سوم شخصی که گاه در روایت
خود تردید به خرج میدهد ادامه داستان را دلنشین تر و دراماتیک یافتم.
دراماتیک به این معنا که قابلیت عجیبی در این اثر برای تبدیل شدن به هنر های
نمایشی به ویژه سینما وجود دارد و برای همچو منی تصور میرانسن و فضاسازی
تصویری محرک غیر قابل توصیفی برای ارتباط با رمان مینمود.
و مدام در این فکر بودم که باید کسی همچون رابرت زمه کیس اقتباس سینمایی
این رمان را کارگردانی کند.و آنگاه فیلمی پر شور تر از فارست گامپ بر روی پرده
جان خواهد گرفت.
بارون درخت نشین داستان پسر بچه ایست که بر خاطرفضای خشک و دیکتاتوری
یک خانواده متمول در اواخر سده هجدهم در امبروزا ی ایتالیا به نشان اعتراض و
عصیان به روی درخت رفته و این آغاز دوره عجیب زندگی اوست که بیش از شصت
سال دیگر پایش روی زمین نمی آید و او یگانه شهروند سرزمین درختها میشود.
با تمام سختیهایی که برای او به ارمغان می آورد.
او بالای درختها عشق میورزد...به آگاهی میرسد....مردم را آگاه میکند...با مشکلات
مردم آشنا میشود...در غمها و خوشیها شریک میشود و مهمتر این که مبارزه میکند
وتا آخرین لحظه روحیه حق طلبی و عصیانی خود را از دست نمیدهد.
شاید بهترین فصل کتاب جایی است که او با بزرگ راهزن منطقه آشنا میشود و به
وسیله کتاب هایش جیووانی خلنگ را رستگار میکند.
فصلی که به ملاقات ویولتا و روندو و همچنین ملاقات ناپلئون بناپارت با وی می
پردازد از شور انگیز ترین لحظه های رمان به شمار میرود.
به راستی که نمیدانم نسخه ای سینمایی از این رمان تهیه شده است یا نه ....ولی
بی شک میتواند به اثری ماندگار تبدیل شود.
در ادامه مقاله ای خواندنی از جان بارت در باره نوشته های کالوینو و بورخس آمده
است. . .
ادامه مطلب...