۱)" گاو" رو که دیدم....نگاهم به سینمای ایران و فیلمسازی آن دوره کمی فرق کرد
دوره ای که سینمای ایران در اوج ابتذال فکری و اندیشه ای قرار دارد و کسانی آن را
به دست گرفته اند که جایی برای تنفس تفکر وجود نداشت....
ولی گاو به تنهایی قدرت حذف همه آن فیلمهایی که حتی اکنون نوستالژی بسیاری است
را دارا بود...حسی از غرور و جاه طلبی که جسارت یک اندیشه رو به نمایش می گذاره....
اما فوکوس من جایی است که کاراکتر فیلم می گوید من گاو هستم!!!
این جمله تا اعماق وجودم رسوخ می کند ....و اینکه انسان تا چه اندازه می تواند رابطه عاطفی با
با کار و ابزار کار و کلآ با اقتصادی که زندگی او را می گرداند داشته باشد.
۲ ) غرور شکل گرفته با گاو چند روز پیش با تماشای" دونده " امیر نادری کامل تر شد....
فیلمی که فرم و محتوا رو یک تنه به سطح بالایی می رساند و به نمونه قدرتمندی از سینمای
ایران بدل می شود...فیلمی که هم فولکولور عمیق جنوب...و هم تاثیر هوشمندانه از سینمای
نئو رئالیستی ایتالیا با نیم نگاهی به موج نوی سینمای فرانسه در آن می توان یافت...دوستی
می گفت دونده بسیار شبیه " ۴۰۰ضربه " تروفو است....
به اوگفتم در کلیت شاید ولی در روایت دونده
فیلمی درباره شرافت است نه شرارت.
فوکوس من در دونده جایی است که امیرو به دوستانش
در نهایت صداقت از نرفتن به دریا بعد از احساس
خطر از کوسه می گوید:" ها ...ترسدم...چون پام رو لازم دارم...".
باز هم چیری که آن چرخه اقتصادی
رو به کار میندازه و امیرو به آن وابسته است...هربار که امیرو کارش را از دست می دهد
استحاله رابر چهره اش می بینیم!
پاهایی که نزاع شرافتمندانه امیرو بادوستانش و دوندگی هایش
را رقم خواهدزد و او را اول خواهد کرد !
۳) چند روزپیش که اعلام شد قلیان ها در قهوه خانه ها جمع می شود...
مش عبدالله ما حالی به حالی شد...
هر چند به روی خود نمی آورد ولی سکوت آن مرد پر سر و صدا و خیره شدن ها ی پی در پی
خبر از درون متلاطم او می داد....شنبه وفتی قلیان ها جمع شد نتوانست از کافه برود....
چند باری خدا حافظی کرد ولی باز برگشت و سر جایش نشست ...
البته نه با لباس کار....با کت و شلوار رنگ و رو
رفته ای که خبر از رفتن می داد....آره...
چرخ اقتصادی مش عبدالله هم با همون فلیان ها می چرخید!