آخرین فیلم بانو
در حاشیه سفر سه نفره ای که به تهران داشتیم و بعد از بازدید از نمایشگاه بین المللی کتاب تهران
به تماشای آخرین ساخته رخشان بنی اعتماد ( خون بازی) در سینما فلسطین نشستیم.
فیلمی با ساختاری متفاوت نسبت به سایر آثاری که در رابطه با اعتیاد دیده ایم...نگاهی ژرف / تیزبین
و دگرگونه که عمیق تر از گذشته این معضل اجتماعی را به چالش کشیده است و اعتیاد را به بالای شهر
برده و با حذف بعضی از عناصر به روایتی غریب دست یازیده است .
ما در طول فیلم عوامل پخش / دوستان سارا را نمیبینیم و در سفری ادیسه وار به تراژدی موجود در
اتمسفر فیلم نزدیک میشویم...گریم فوق العاده باران کوثری و رنگ انتخاب شده در فیلمبرداری رفته
رفته ما را به قعر فضای افسرده حاکم در فیلم فرو میبرد...
هشداری عریان و لحظاتی درد آور و دیالوگی که تیر خلاص را میزند آنجا که سارا به مادر میگوید ( مثل آب
خوردن پیدا میکنم ) که منظورش مواد مخدر است و ما میبینیم که چه ارزان به آن میتوان دست یافت.
شاید درخشان ترین سکانس فیلم جایی است که سارا در ماشین کنار مهندس و نوجوانی که برای
گرفتن مواد میبینیم و فروشنده ها نشان داده نمیشوند. گویا این معضل همه گیر شده و همه طبقات
اجتماعی را هدف رفته است.
هنگام بازگشت از تهران در قطار صحبت مفصلی با ( محمد پور عبداله و هادی امینی)در باره فیلم صورت
گرفت که مشروح آن را در اینجا ببینید.